Wieczna inflacja
Inflacja kończąca się lokalnie, lecz trwająca gdzie indziej i bez końca produkująca bąble wszechświatów — mechanizm początku zamieniony w multiwersum.
Lukasz Szramuk ·
Inflacja jest proponowanym epizodem gwałtownego przyspieszonego rozszerzania młodego wszechświata. W wielu modelach napędzające ją pole zanika w różnych miejscach w różnym czasie. Obszar, w którym zanika, podgrzewa się i staje bąblem wszechświata podobnym do naszego; obszary, gdzie nie zanikło, nadal rozszerzają się wykładniczo. Ekspansja tworzy objętość inflacyjną szybciej, niż bąble ją zużywają, więc inflacja kończy się lokalnie i trwa globalnie bez końca. To właśnie wieczna inflacja.
Bąble nie są wybuchami w istniejącej wcześniej przestrzeni. Każdy jest regionem, gdzie próżnia zmienia stan i zaczyna się gorący Wielki Wybuch. Odległe bąble zwykle leżą poza wszelkim kontaktem przyczynowym, a jeśli teoria podstawowa dopuszcza wiele stanów próżni, mogą dziedziczyć różne stałe lub fizykę cząstek. Dlatego wieczna inflacja dostarcza loterii wszechświatów używanej przez jedną z odpowiedzi na dostrojenie.
„Wieczna” wskazuje przyszłość, niekoniecznie przeszłość. Wyniki związane z Borde'em, Guthem i Vilenkinem pokazują, że dostatecznie rozszerzających się czasoprzestrzeni na ogół nie da się przedłużać bez końca wstecz; inflacja nadal potrzebuje granicy przeszłej albo wcześniejszego opisu. Nie zaobserwowano też innego bąbla. Sygnatur zderzeń szukano w mikrofalowym tle, bez przekonującego wyniku.
Najtrudniejszy problem zaczyna się, gdy mechanizm działa zbyt dobrze. Wieczna inflacja produkuje nieskończenie wiele bąbli każdego dozwolonego typu. Liczenie daje nieskończoność podzieloną przez nieskończoność, a różne odcięcia — różne prognozy. Problem miary multiwersum nie jest zatem filozoficznym dodatkiem, lecz krokiem pomiędzy wytwarzaniem bąbli a sprawdzalnym przewidywaniem.