Wielki Kolaps
Jeśli wygra grawitacja, ekspansja zatrzyma się i odwróci: wszechświat opada z powrotem w siebie i rozgrzewa się w gorące, gęste lustro Wielkiego Wybuchu.
Lukasz Szramuk ·
Wielki Kolaps to zakończenie, w którym wygrywa grawitacja. Przy dostatecznej gęstości — albo przy ciemnej energii, która kiedyś stanie się przyciągająca — ekspansja zwalnia, zatrzymuje się i odwraca. Galaktyki opadają ku sobie, promieniowanie tła znów się rozgrzewa, a wszechświat kurczy się do gorącego, gęstego stanu odbijającego Wielki Wybuch. Przez większość XX wieku była to główna alternatywa dla wiecznej ekspansji, dopóki odkrycie przyspieszenia w 1998 roku jej nie zdegradowało. Pozostaje najczystszą ilustracją tego, dlaczego suwak gęstości ma znaczenie: ta sama Ω, która decyduje o powstaniu struktur, wybiera też zakończenie. Modele cykliczne, takie jak scenariusz ekpirotyczny, próbują przetworzyć kolaps w nowy wybuch.